Geachte mijnheer Dedecker,

De wereld is een dorp. Zo komt het dat een rasechte West-Vlaming als ik op dinsdagmorgen al eens Limburgse krant online leest. Horizonverbreding heet dat, en digitale media zijn er het uitgelezen instrument voor. Die horizonverbreding is trouwens bijzonder leerrijk. Ik vergaar op die manier nieuwssprokkels uit de politiek, uit het maatschappelijke leven en uit de culturele sector. Ik denk erover na, pik er relevante details uit en neem die mee in mijn dagelijks activiteiten. Professioneel en privé.

Vanochtend maakte een lichte vorm van aversie zich van mij meester, toen ik las over de open brief die u op uw website heeft gepost. Waarin u Staatssecretaris Crombez ‘aanwrijft’ dat zijn moeder in het zwart werkt. Bent u daar nu trots op, meneer Dedecker? Of vindt u dit een verstandige manier van aan politiek doen? U geeft zelf aan dat uw aantijgingen gebaseerd zijn op hardnekkige roddels die de ronde doen in een dorp. Van iemand die als Volksvertegenwoordiger zetelt had ik minstens verwacht dat die zich zou documenteren voor hij een aanval lanceert. Dat heet ‘gewapend’ ten strijde te trekken. Maar blijkbaar heb ik u daar toch een beetje overschat. U loopt het slagveld op met een leeg geweer. Echt slim is dat niet.

(Sta me toe om u tussenin nog even de pas af te snijden, voor u in het verweer gaat. U zult natuurlijk zeggen dat ik in dit verhaal betrokken partij ben en dus niet kan oordelen. Want ja, ik werk voor een organisatie die verbonden is aan sp.a. En mits enig opzoekwerk – al zal u zich daar waarschijnlijk de moeite niet voor getroosten – weet u ook dat ik mijn job in wezen aan dhr. Crombez te danken heb. Dat is geen geheim. Maar als ik deze functie bekleed, is het ook omdat ik er geschikt voor bevonden werd. De rest doet er niet meer toe. Als u het echt wil, licht ik u het hele verhaal wel graag toe bij een goed glas aan een toog, ergens in Oostende.)

Maar we wijken af. Uw open brief, daar ging het over. Waarmee u nu ongegeneerd een politicus en succesvol streekgenoot probeert neer te sabelen door op een platvloerse manier zijn ouders te raken. Zum kotzen is het meneer Dedecker, en veel respect dwingt u er bij mij niet mee af. Ik moet er zelfs bijna om lachen. Want ik beken: ik stel ook wel eens iemand in het zwart te werk. De babysit vorige week nog, die ik een cent toestopte toen ze vertrok. Of de vriend of vriendin die snel om boodschappen loopt terwijl ik de kroost sus: het wisselgeld neem ik van die mensen nooit aan. Volgens de letter van de wet is dat ook een vorm van  zwart werk. Zou u mij dat ook aanwrijven als ik plots een politiek mandaat op zak had?

Ik hoop – al is die hoop misschien ijdel – dat u op basis van dit discours beseft hoe verwerpelijk uw attitude is. Uw woorden zijn bladvervuiling. En ze komen uit de pen van een man die niet denkt voor hij doet. Want weet u, ook over u heb ik pikante verhalen in de lade liggen. Niet van horen zeggen, maar uit betrouwbare bronnen die ik bewust niet vermeld. De aantijgingen zijn niet van de minste en gaan over meer dan een moeder die aan verenigingswerk doet, godbetert. U bent niet de braafste leerling uit de klas, om het poëtisch uit te drukken. U werd destijds niet zomaar de brulboei van de Noordzee genoemd. En van dat soort brulboeien is geweten dat ze meestal de boel verzieken, of erger nog: een ander het licht in de ogen niet gunnen. Weinig respectabel is dat.

Van beeldspraak hebt u wel kaas gegeten. Een beetje toch. Sta me toe dan ook even op uw retoriek in te pikken. Als u vindt dat meneer Crombez het celibaat predikt maar maagd hoort te zijn, dan geldt dat in wezen ook voor u. Dat u anderen niet hoort te bekladden als uw eigen palmares niet 100 procent spic en span is. In geestelijke context luidt het: doe niet aan anderen wat gij niet wenst aangedaan te worden. Of kijkt u reikhalzend uit naar een nietszeggende aantijging aan het adres van een familielid, dat in wezen niks met uw politieke werk te maken heeft?

Weet u meneer Dedecker, ik hou er eigenlijk niet zo van om mensen de les te lezen. Zeker niet als die mensen bijna 60 zijn en geacht worden zich verantwoordelijk te gedragen in het leven. Dat is wat u vooral niet doet. Ik ga dit betoog dan ook niet nodeloos rekken. Enkel nog dit: uw misselijkmakende open brief van vanochtend heeft u media-aandacht opgeleverd terwijl u die in wezen niet verdient. U bent een brulboei, dat zei ik al, en daarvan weet iedereen dat ze drijft op het water omdat ze bijzonder licht weegt. Dat kunt u over het werk van meneer Crombez helaas niet zeggen. Uw streekgenoot werkt in een maatschappij gekenmerkt door winstbejag en verwerpelijk neoliberalisme aan fraudebestrijding. Met kennis van zaken. Petje af daarvoor, net als voor het verenigingswerk dat moeders overal te lande verzetten. Ik geef hen een pluim en u de blaam. Val ons voortaan niet meer lastig met uw nonsens.